Prawo sądowe w okresie średniowiecze cechuje się tym, że dominuje w nim prawo zwyczajowe – aktywność prawotwórcza monarchy jest słaba tak jak i aparat państwowy, zatem prawa opierają się na zwyczajach. Jeżeli monarsze zależało na zachowaniu spokoju, bezpieczeństwie to respektował e zwyczaje i stosował je w sadach podnosząc ich rangę do powszechnie obowiązujących praw. Partykularyzm – nie jest t o prawo powszechne, ani jednolite. Obowiązują różne praw dla różnych warstw społecznych – jest to konsekwencja zasady osobowości prawa przejawiającej się w tym, ze plemiona mające własne zwyczaje wiążące członków danej społeczności plemiennej. Prawo szło za osoba. Zadaniem sądów przy rozstrzyganiu praw prywatnych było rozstrzyganie, jakie prawo dana osoba panuje. Rodziło to poczucie braku stabilności w państwie. Pojawia się koncepcja, by prawo wiązało tego, kto znajduje się na określonym obszarze – ludzie posługują się prawem terytorium, na którym się znajduje

• Poprzedni wpis: Pisma prawne
• Następny wpis: Teoria postępowania adwokata.