W Polsce pierwsze zapiski pojawiają się w okolicach roku 1016, kiedy to Jan długosz opisuje jak Bolesław Chrobry zapłacił na obronę swoich wojów. Wczesne średniowiecze to dopiero rozwój tego zawodu. XIII wiek – obok wspomagania mocodawców w sądzie otrzymują również kompetencje do prowadzenia spraw pozasądowych. 1357 statut wiślicki- szereg postanowień dotyczących postępowania sądowego. Prolocutor, prokurator i advocatus. Prokurator to pełnomocnik, który zastępował stronę w procesie i mógł występować za nią podczas jej nieobecności. Natomiast prolocutor mógł działać tylko i wyłącznie swojego mandanta i jego zadaniem było głównie przemawianie w imieniu mocodawcy. W konstytucji z 1616 pojawia się słowo plenipotent. Prokurator stopniowo stawał się osobą która zyskiwała samodzielność a nie osobą, która wyłącznie artykułowała wypowiedzi klienta i była od niego całkowicie zależna.

• Poprzedni wpis: Pomoc prawna
• Następny wpis: Czynności zawodowe adwokata